Oostendse dijk bij nacht

De nacht wacht op de morgen

terwijl het wolkenzwart de hemel sluit

 en toortsenwit de leegte vult

is het verste van mijn zorgen

wat mensen in Babelse torens verborgen

houden met gedoofde lichten.

 In de kou met verkleunde handen

ga ik de nacht verpatsen

voor een liter warme wijn.

Remember 11 November

 

11 November

Vandaag drupt leed langs vensterramen

alsof de regen weet wat weemoed is

alsof de wind gestold verdriet door kieren jaagt

 

de storm rukt ‘t laatste blad van bomen af

een dag waarop de zon zich schaamt te schijnen

als wij gedenken wat een oorlog schaadt

 

ik weet nog goed, wanneer mijn grootmoe

een laatste kus aan vader gaf, en later hoe

de liefde kwelde, bij het afscheid aan het graf

manu

Mijn woestijn

Mijn woestijn

In mijn hoofd schuilt een woestijn

iedere korrel los op de andere

golvend als een zee van verlangen

geen grond kan meer verdragen dan de mijn

Alleen een storm is mij fataal

mijn zinnen worden zand gestraald

elk woord wordt door de wind vermoord

gedachten schuren langzaam kaal

Terwijl de zon de huid verbrandt

vormt in het schaduwbeeld

de zegel van het geloof in jou 

dat in mijn dorre hoofd verzandt

Manu