Vertel je mij wat ik vertel?

Een foto dient iets te vertellen, meestal geeft een titel een eerste hint om de kijker in een bepaalde richting te sturen.

Het hangt van de fotograaf af of hij een boeiend verhaal heeft, waar de kijker alles duidelijk voorgeschoteld krijgt, of er zitten veel

vragen in, die het op zich ook boeiend kunnen maken, als het ware een gedicht die de verbeelding op hol kan doen slaan.

Meestal maak ik buiten de titel niet veel woorden ‘ vuil ‘ aan een foto. Zo heb ik jaren fora gevolgd over poëzie en daar was het ‘not done’ om een

verklaring aan een gedicht te geven, men moest de fantasie de vrije loop kunnen laten gaan. Persoonlijk voel ik het ook zo aan in de fotografie.

Niet dat er over fotografie niet mag gepraat worden, integendeel zelfs. Het is heel boeiend en leerrijk de achtergronden en werkwijzen van fotografen uit de

fotografie-geschiedenis te bestuderen. Het is een pluspunt in de academische vorming om hier dieper op in te gaan.

Men is nooit te oud om te leren zegt een cliché zo groot als de kerk, dat bewijst ook onze leraar in de academie.

Laatst las ik een citaat van zijn hand op z’n blog http://lucdewaele.wordpress.com    die mij trof:

Beeldtaal lijkt veel gemeen te hebben met gebarentaal, wat resteert in het beeld van een uitgedoofd voltooid gebaar. 

Hij kan het natuurlijk steeds heel mooi zeggen en het is een plezier om zijn teksten te lezen.

Toch heb ik wat bedenkingen bij zijn uitspraak (wie geen bedenkingen heeft is het niet waard om zich ergens mee bezig te houden).

In de eerste plaats is gebarentaal zoals het woord zelf zegt een taal, dus gebruikt om iets te vertellen.

Gebaren leunen dicht bij “beelden” aan, twee-dimentioneel zijn ze praktisch even goed te begrijpen als drie-dimentioneel.

Op deze punten zitten we volledig op dezelfde lijn, met “uitgedoofd voltooid” heb ik het wat moeilijker. Een foto is natuurlijk steeds

voltooid verleden tijd, men kan nog steeds geen foto’s maken in de toekomst, maar dient het ‘gebaar’ voltooid te zijn of dient het uberhaupt uitgedoofd te zijn?

Het kan toch ook een gebaar in actie zijn of zoals fotografie veelal is, een versteend ogenblik van het gebaar? De essentie is in ieder geval dat het een gebaar is dat iets wil uitdrukken.

Aan jullie wat ik nu vertel in bovenstaande foto, ik ben benieuwd, het heeft in ieder geval iets dat steeds weerkeert in mijn gedachten….

14 thoughts on “Vertel je mij wat ik vertel?

  1. Een beeld kan soms dinnen vertellen die je niet met woorden kan!

    Op deze foto zijn het precies mensen die aanschuiven voor iets.
    Ik krijg er een triest gevoel bij, maar dit is zeker niet zo over de foto!

    Gr.
    P-TER

  2. “Uitgedoofd gebaar”. Een foto legt altijd het verleden vast. Iets wat snel of traag voorbijgaat, kan een fotograaf op een beslissend moment, heel respectvol of subjectiverend beetgrijpen en in een later stadium weer oproepen. Als object (een foto op papier) of als een vluchtige projectie. Het “uitgedoofd gebaar” heeft niet noodzakelijk een pessimistische toon;( het laatste gulpje bloed uit de long van de kasteelheer is dat wel.) Het kan ook de schreeuw van een gezonde pasgeborene zijn, die niet op tijd krijgt waar hij recht meent op te hebben. Dat heet dan een oorverdovende wenk.

  3. ik weet niet of je bekent bent met de groep “Silke bischoff”? In 1 van hun nummers komt de tekst voor “Time doesn’t move in a picture, but i can’t live in the past”. Voor mij is een foto een vastlegging van een gevoel op een bepaald moment, maar je kunt nooit het volledige beeld van dat moment vastleggen, dus je gaat voort naar het volgende gevoel, het volgende moment. Ergens is het beeld dat je vastlegt een vonk die overblijft van het voor de rest uitgedoofde gevoel. Probeer het positief te bekijken door te zeggen dat je door een deel vast te leggen, het geheel herinnert… en het dus niet volledig laat uitdoven.

  4. Manu, voor mij: eenzaam kind, isolement, versterkt door de in’perk’ing, be’paal’ing, afbakening, en door het harde licht op een rotsachtig strand…

  5. Manu, zoveel tekst dat is verwonderlijk zoals je trouwens zelf zegt.
    Wat komt er in mij op: alles in vakjes steken, ieder hoort thuis in zijn hokje, in de rij staan op de speelplaats.
    Oei mijn fantasie is precies ver te zoeken…

    • Wim, jij reageert op mijn tekst (wat ook mag natuurlijk) maar niet op de foto?
      Opschudding is wel een groot woord en ja een discussie kan wel eens interessant zijn !

      Noem het een klein experimentje, tussen een signaalzender en de ontvangers,
      de zender is een constante terwijl de ontvangers variabelen zijn. Mij om te weten of er storingen zijn of komen de signalen goed door?

  6. Manu, de interpretatie van een losstaande foto is m.i. een moeilijke zaak, want die is meestal multi-interpretabel. Slechts als onderdeel van een reeks, of iemands totale werk, kan men in een foto terugkerende motieven, metaforen of andere beeldelementen duiden…

  7. De fantasieën rond de foto zijn op zich wel merkwaardig, de foto roept praktisch bij iedereen een ander gevoel op.

    In normale omstandigheden worden slechts enkele seconden aan een beeld besteed en komt meestal slechts één maatstaf van beoordeling naar voor, mooi of niet mooi!
    Een gevormd kunstkenner en iemand die met beeldvorming bezig is zal daar nog meer oordeelsvormen aan toevoegen.
    Een fotograaf zal ook de technische kant waarnemen, ook een schilder zal oog hebben voor de kleur en de compositie en de artistieke waarde van het beeld.
    Ook een tijdelijke gemoedstoestand van de kijker heeft een invloed op het waarnemen.
    We weten het reeds lang, fotografie is niet geloofwaardig. Voor mij maakt het het niet zoveel uit.

    Ik werk nog aan de volgende vragen:

    In hoeverre moet een foto geloofwaardig te zijn?
    Hoeft een kunstwerk geloofwaardig te zijn?
    Wanneer is fotografie kunst?
    Dient men een reeks foto’s te zien om een goed oordeel over een foto te kunnen geven?
    Moet men de achtergrond geschiedenis van een foto kennen om de foto te kunnen beoordelen?

    • Manu, alleen al het antwoord op de vraag wat een ‘geloofwaardige’ foto is, kan een hoofdstuk in een cursus ‘filosofie van de fotografie’ vormen…

  8. .

    Ik zie wat jij niet ziet

    Mag ik je een verhaaltje vertellen, Manu?

    1. Papa wordt voor de eerste maal vader.
    En klikklikklik, pixels bewaren zijn eerste dagen
    voor later. De toekomstige verleden jaren.

    2. Papa is een voetballer.
    Mannen weten waarom. In de kantine.
    Hij toont zijn eerstgeboren spits.
    Zijn futuristisch nummer negen.
    De knapste onder de kleine goden.

    3. Zijn makkers, maten, knikken.
    Zij weten waarom.
    Zij zien een pasgeboren kind.
    Hij ziet zijn zoon.

    4. Later als papa gepensioneerd is
    en door zijn ‘facebook’ bladert, komt hij een foto tegen.
    Zonder datum.
    Hij twijfelt. Is het nu zijn eerste of derde telg?
    Hij ziet een foto. Met een kind.

    En zo eindigt elk verhaaltje telkens anders.

    Een gestorven kindje
    blijft eeuwig hetzelfde.

    De fotograaf kijkt, bekijkt een foto,
    met voorkennis en herinnering.
    Binnen en buiten het kader.

    De ziener kijkt naar een onbekend beeld.
    Een afgesneden moment. Van het geheel.

    Zonder geur, zonder woorden, zonder verleden.
    Zonder verhaal. Zonder leven.

    En dan zijn er nog:
    de technocraten, de techniekers, de filosofen, de kunstenaars, …
    Zij kijken niet.
    Zij hebben een visie.

    Dag Manu.
    En genieten maar. Dàt is het voornaamste.
    Want voor je het weet, is het te laat …

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Ik_zie,_ik_zie_wat_jij_niet_ziet

    .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s